40 php

Naranasan mo na ba ang manakawan? maganchohan? makupitan? matsansingan? manakawan ng halik? ma-snatchan? ma-holdap? ma-kidnap?

Pwes, ako hindi pa. At hindi ko nanaising mangyari sa akin itong mga ito. (except lang sa manakawan ng halik? JOKE! HAHA)

Itong summer e dapat magklaklase ako sa aming unibersidad. Pero dahil sa mga kamalian ng taong nagencode ng timeslot ng ctws2 sa crs e pinakancel ko at nagfile ako/kami ng refund. 2,912.50 php ang aking binayad noon para makapasok sa cwts 2 na kulang ko. Hindi madali ang pagpapaenroll sa aming unibersidad. at sa tingin ko e hindi lang ako ang nagsasabi nito. Katakot takot na pila, matinding init ng araw, matinding init ng ulo ng mga kausap mo sa likod ng mga salamin o windows ang pagdadaanan mo bago ka makapasok sa IISANG klase. Ganyan kami sa UP. PAHIRAPAN ANG PAGENROLL!

Anyway. Bakit ko ba nasama ang school ko dito? Ay tama! kung mamatandaan ko pala e nag demand kami for a refund. Hindi madali ang pagsumite ng mga papeles para sa refund na ito.. Dito mo mararanasan na ibabato ka ng taong kausap mo sa ibang tao at yung taong pupuntahan mo e ibabato ka din sa taong unang kinalagyan mo. Matinding paglalakad ang kailangan bago makakuwa ng kakapirasong papel. At isang buwan din ang gugulin mo sa paghihintay sa isang papel na ang tawag ay tseke (check).

Pero bakit parang feeling ko ay ninakawa ako? Ganito kasi yun. Sa almost 3k kong binayad para sa isang klaseng hindi ko naman alam na hindi ko pala pwedeng kunin at hindi ko rin naman pagkakamali ang pagkuwa ko rito (at ipinahiwatig din ito ng kausap ko sa registrar) ay ang makukuwa ko lang eh (see title above). OO! yan lang ang makukuha ko! Hindi ko alam kung bakit. natanong ko tuloy kung anong pangdededuct ang ginagawa nila sa kanilang computation. Kung malintikan ka nga naman talaga. Saka, in the first place e hindi ko naman kasalanan ang lahat pero bakit ganito ang kahihinatnan ko sa dulo. Siguro ang kasalanan ko lang e nagpalinlang ako agad sa crs at hindi mana lang ako nagtaka kung bakit may cwts2 sa crs. tamang asar lang talaga!

Sa atin diyan.. wag tayong magpapalinlang agad agad. sa mga bagay bagay na nakikita natin.. mahirap na baka magdusa din tayo sa huli.

itsbeenawhile

Parang ang tagal na since nakapagblog ako dito sa blogspot. Sa dinamidami ba naman ng mga SNS sa internet e mahirap ng i-update ang mga ito ng sabay sabay.. Kulang ang tatlong oras para makapag-catch up ka sa mga kaibigan mo at kakilala mo. Kaya ito ako ngayon, medyo nakakaligtaan na ang paggamit ng blogspot which reminds me also of one of my plans this 2010 and that is to write AT LEAST 200 blogs this year. idky but i feel like writing 200 blogs (sensible or not) this year. and i think this one im writing right now would/shall count.

so? how's life? ito, different wesley... i think? trying to change. for the better. well, words cant explain the things/feelings im going thru this past few months. i am not saying that im having a drastic change from who i am before to who i am right now. ako pa naman din si wesley. Same old wesley that you first saw and heard here on blog spot... only better.

im tyring to control myself now. tyring to hold back the things that i think will not be of great help. trying also to increase my capacity to understand things, people and events. bakit ganito.. bakit ganyan... bottomline... leaving the past behind and unwrapping the new me. it feels great when you are on this stage. alam kong hindi ako maiintindihan ng mga tao sa paligid ko. (and that is actually what i am anticipating as of now).. but i know, they, too, will understand the "change" within me.

why am i doing this (telling you that i am changing)? Well, itsbeenawhile since i last updated my blog... kung baga this will serve as my notice so you will not be shocked when i write blogs that is not so wesley.. well. ako pa din naman ito. drinadramahan ko lang ang pagsulat. :D pero kidding aside, i am looking forward for this change. for this new blog spot and for the me... this is not only for the betterment of me but for the welfare of our nation. cliche? no... may pagkatotoo yan.

blogging essential stuff soon.

on the second thought? Alam mo ba kung kailan ka dapat mag change? just asking kasi baka masyado akong madrama sa mga pinagsasabi ko? :D HAHA

expect less or not expect at all?

Malapit ng matapos ang 2009. ilang araw na lang at magbabagong taon na naman. sana sa pagbago ng taon ay pagbago din ng mga bagay bagay. Yung mga bagay na hindi mo ineexpect na magbago. pero syempre. asa ka pa. expect less.

mag twe-2010 na. at kalakip nito ang mga aral na natututunan ko. mga aral na mas higit na natututunan at nakukuwa sa apat na sulok ng silid-aralan. mga aral na kailangang dalhin habang buhay. mga aral na maaring magbago sayo. mga aral na hindi mo dapat kalimutan. dont expect at all.

ano ba talaga dapat? kailan ba dapat mag-expect? kailan ba dapat bawasan ang pageexpect sa mga bagay bagay? o di naman kaya'y kailan ba dapat hindi magexpect at all? ano bang difference ng nagfefeeling at nageexpect? pero feeling ko (feeling ko lang) na depende yan sa tao o bagay na pinag-eexpectan mo. hindi ba? minsan kasi you expect too much from someone (o syempre tao to.) you want to be friends with but he/she does not feel you at all. minsan naman eh sa lahat lahat ng tao/bagay na hindi mo ineexpect eh sila/ito pa ang magbibigay ng hinihintay mo. kaya ang saya, ang gulo. nakakaloko.

Sa ngayun, masaya ako at ngayun pa lang eh nakikita ko na ang disadvantage of expecting too much from someone. hindi nga mganda. panget. para ka lang tanga na naghihintay sa wala. kaya minsan wag na lang umasa sa mga bagay na sa simula't sapol eh hindi naman mangyayari. maging masaya ka na lang kasi hindi ka nagkulang sa pagpapakita sa taong yun kung ano yung kaya mong gawin sa kanya/iba. maging masaya ka na lang kasi ngayun pa lang eh alam mo na na hindi mangyayari ang isang bagay at hindi ka na magmumukhang tanga sa kahihintay sa wala. maging masaya ka na lang kasi naging totoo ka.

Basta, magpakasaya ka na lang. lilipas din ang panahon at matatawa ka na lang kapag binalkan mo ang panahon na namuti na ang mata mo kakahintay sa wala at sasabihin "haha, buti na lang at naisip ko agad na hindi mangyayari yun. (sabay ngiti)." pero salamat sa iyo/ sa mga taong nagpakita sa akin na dapat kong alamin kung kailan mageexpect at kailan hindi. :)

at ngayun, malapit na namang magpasukan, hindi ko ineexpect na matatapos ko ang dapat kong gawin para sa acads ngayun pa't isang linggo na lang ang nalalabi para magsaya. kaya sige. kailangan makatapos ako ng gagawin. para naman makaexpect ako ng magandang grade. haha. :)

expect less or not expect at all? it depends.

Trabaho lang walang personalan

dapat talaga eh hindi ako gagawa ng blog today. kasi nga nakablog na ako kahapon. at ayaw kong gawing parang diary na lang tong blogger ko na masyadong nakabulatlat sa nakararami. pero hindi ko kayang palagpasin ang araw na ito ng hindi ko nasasabi o naibabagagi ang isang bagay na kailangn kong itatak sa sarili ko.

sabi ko tuloy. 'oo nga no, minsan kailangan talagang mangyari ang mga bagay bagay para may ma-realize ka at may matutunan.' at talaga pa lang magandang makipagkaibigan ka sa mga taong mas mataas sayo at minsan eh mas mataas ka. (there would always be lesser and greater person than you- ika nga ng isang indibidwal).

kani-kanina lang eh kausap ko si alma tungkol sa isang bagay. dahil nga ay sanay na siya sa mundo ng showbiz at marami na siyang nakasalamuhang tao eh masasabi ko na mas may alam siya pagdating sa pakikitungo sa mga tao. namomorblema kasi ako sa reporting namin para sa id14 na hindi pa tapos ang video. eh sa tuesday na ipapasa un. so panic mode ako ngayun. tinawagan niya ako, and yun nagusap nga kami. sinabi ko sa kanya ang lahat lahat. na hindi nga ako sana'y sa mga ganitong sitwasyon. at higit sa lahat ay lagi kong sinasabi sa kanya na "baka galit siya sa akin dahil sa nangyari" at marami pang iba. In short, mas nagaalala ako sa sasabihin ng iba kaysa sa project namin na sa tuesday na ipapalabas.

"you know what, hindi makakatulong sa project natin ang mga iniisip mo." sabi niya. bigla akong na "shut up wesley, listen." sa sinabi niya at napaisip sa mga bagay bagay. inexplain niya ang principle na "trabaho lang walang personalan". at naintindihan ko naman kung ano yung gusto niyang iparating sa akin. naintindihan ko with my whole heart and mind na masyado akong OA at paranoid sa mga bagay na hindi naman dapat intindihan dahil mas marami pang kailangan isipan kaysa sa mga walang kwentang bagay. natapos ang usapan namin ng naipamuka niya sa akin na hindi ako dapat magalala sa mga sasabihin ng tao as long as maganda ang intensyon mo.

"remember always that when tasks has to be done, we should focus and set aside feelings. you should not rely on whether you please people or not as long as you constantly tell yourself you're a good person with good intentions u wont feel scared whether people will like you or not. believe me, your personality is likable."

Salamat sa lessons alma.

malapit na. pero bakit malayo pa rin?

12:18 am. sinasamantala ko lang ang gabing ito dahil wala na ako masyadong iniisip para sa susunod na linggo. though may lantern pa at reporting sa id 14, "kebs" lang ika nga ni rie.

lantern. malapit na nga ang pasko. kung hindi ako nagkakamali eh, mga 12 days na lang bago mag pasko. oh my. papakantahin na ang 12 days of christmas. nakakaexcite. pero bakit ganun? papalapit na nga ang pasko ngunit mas lalong hindi ko nafefeel ang kapaskuhan. parang may kulang. parang may puwang. parang wala lang. sa paglipas ng taon ay pawala na din ng pasko. kailan kaya mawawala ito ng tuluyan? para sana'y na ang mga tao. ako. ikaw. para hindi na tayo nagtatanong na "ay malapit na ba?", "12 days na lng ba?", "ano ang ireregalo ko sa mga kaibigan ko, eh wala ako ngayun?".

fireworks. mas excited pa ako para sa new year. kasi maingay ang lahat. mas maraming pagkain. at saka bago ang taon. pero bakit luma ka pa rin? ano nga ba ang tawag sa listahan ng babaguhin sa sarili? (pati yun nakalimutan ko na. wa epek din naman kasi eh) oh basta yun. parang bale wala din naman yun. nabubulok lang yung mga pangako mo sa sarili mo. ginagawa mo lng tanga ang sarili mo sa mga bagay na ginagawa mo lang kasi yun yung IN. lahat meron. lahat may ganun. pero sa totoo, hindi mo rin nman bibigayn ng halaga. ang kakalabasan tuloy ay ang lumang ikaw. dating ikaw, dating wesley. dating ako.

wish ko lang ngayung pasko ay mas makilala ko pa ang sarili ko. yung makita yung authentic na wesley. yung wesley-ing hindi nakikigaya kung anong meron ang iba. yung wesley-ing hindi finifilter ang mga sasabihin. yng wesley-ing mas mabuti (in all aspect), at yung wesley-ing hindi nadidiktahan ng ibang tao, bagay o pangyayari. siguro nga kulang lang ako sa pakikisama. o di naman kaya'y kulang lang ako ng paniniwala sa sarili ko. maraming siguro. isa lang ang sigurado ako sa nagyun.

at yun ay: the only constant thing in this world is change. bakit doon ako sigurado? eh kasi totoo siya. marami kasing pabagobago sa mundo. marami lang ang hindi nagbabago kasi nakilala sila bilang ganon sa simula't sapol pa lang. kung baga, pag nagbago pa sila eh baka hindi na sila kilalanin ng taong kinilala siya nung una. kaya aun. natatakot siya.

oh well, papel, dumbell.

malapit na kaya? sana hindi na siya lumayo pa.